….απόγευμα Κυριακής με σκέψεις της βροχής….

……….Αφηρημένη στο παράθυρο, κοιτώ τη βροχή καθώς πέφτει ορμητικά. Το παράθυρο γεμίζει με σχέδια γραμμένα από τις σταγόνες της. Άραγε πόσες ιστορίες κρύβονται πίσω από τέτοιες ζωγραφιές; Πόσο πόνο, πόση ανάγκη για κάθαρση και αλλαγή έχει και πέφτει έτσι ορμητικά; Πόσες σκιές και λακκούβες έχει περάσει για να το κάνει όλο αυτό; 

«- Μαμαααά » ακούγεται και οι σκέψεις σταματούν προσωρινά. Πηγαίνοντας στα παιδιά τα βλέπω καθισμένα στα παράθυρά τους να διαβάζουν βιβλία, κοιτάζοντας έξω. Σάστισα στην ήρεμη εικόνα τους, με πλημμύρισε αγωνία. Γύρισα πίσω στα δικά μου παιδικά χρόνια, θυμήθηκα πώς αγάπησα τη βροχή. Κάθε συννεφιασμένος ουρανός, κάθε σταγόνα μου έδινε γαλήνη, λες και έπαιρνε κάτι από μέσα μου. Καθόμουν στο παράθυρο ή πάνω στο κρεββάτι μου κοιτώντας έξω, διαβάζοντας ή γράφοντας.

Έψαχνα τη γαλήνη που μου έλειπε, κλείνοντας τα μάτια, ακούγοντας μόνο τον ήχο της ένιωθα να μιλάω μαζί της, κομματάκι κομματάκι να παίρνει από μέσα μου και να διώχνει μακρυά ό,τι με πονούσε. Παράλληλα, το άσπρο του ουρανού να με αγκαλιάζει, αφήνοντας τόση ζεστασιά.

Όταν όλη αυτή η συζήτηση περνούσε, όταν οι σταγόνες λιγόστευαν, ένιωθα σα να χόρτασα από την αγκαλιά της «μαμάς» και έπρεπε να σηκωθώ, να παίξω, να δημιουργήσω. Όπως το ουράνιο τόξο,  γέμιζα τη ζωή μου με χρώμα.

Μένω να τους κοιτώ, αναρωτιέμαι τι λάθος μπορεί να έχω κάνει, τι διεξόδους αναζητούν; Αν κοιτάνε πέρα από τη βροχή; Αν ψάχνουν ζεστασιά; Μέσα σε δευτερόλεπτα τόσοι φόβοι. Μου χαμογελάνε , πηδάνε στην αγκαλιά μου.

Ε, μαμά τι έπαθες και κάθεσαι σαν άγαλμα. (γελάμε όλοι μαζί)

Απλά σας κοίταζα πόσο όμορφα διαβάζατε

– Είναι τέλεια να διαβάζεις και να κοιτάς έξω, δεν έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε, άλλωστε μαμά και συ το κάνεις συνέχεια…….. (ανακούφιση)

Με σφιχτές αγκαλιές και γαργαλητά, βρεθήκαμε στον καναπέ, να βλέπουμε παιδική ταινία.  Η αγωνία είχε χαθεί στον ήχο του καλαμποκιού, καθώς το λάδι το ζέσταινε μέχρι να βγει ο άσπρος ανθός που ήταν κρυμμένος στο σκληρό κιτρινιάρικο «κουκούλι». Η κανέλα και το μέλι πάνω στις τηγανίτες, περιέγραφαν με τον καλύτερο τρόπο την ηρεμία και τρυφερότητα που υπήρχε στο σπιτικό μας  αυτό το απόγευμα Κυριακής…..

Advertisements
Κατηγορίες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s