Για ποια γαμοαγάπη μου μιλάς

Με θέλεις τώρα, και;

Τι έγινε φιλαράκο, σου έφυγα και τρέχεις να προλάβεις; Τι δεν κατάλαβες, όταν σου μιλούσα; Γούσταρες να υποτιμάς κάθε μου θέλω, να αποποιείσαι κάθε ευθύνη, να αποφεύγεις κάθε αλλαγή και νόμιζες ότι έτσι δένεις τον γάιδαρο. Έχει η υπομονή όρια και το σαμάρι παραβάρυνε.

Με αγαπάς, και;

Σε βλέπω να προσπαθείς να καλύψεις κενά χρόνων, να μοιραστούμε όλα τα απλά και όμορφα που σου ζητούσα. Ακόμη και αυτό το κάνεις με μέτρο, με το δικό σου μέτρο. Χρειάζεσαι την αγκαλιά μου, τα φιλιά μου. Θέλεις να σε φροντίζω, να σε μαγεύω, να σε προσέχω, να σε ακούω. Πάλι πουθενά τι μπορεί να θέλω, αλλά τι θέλεις εσύ από μένα.Ξέρεις ποιο είναι το θέμα; Σε περίμενα, να σου δώσω την αγκαλιά που τώρα τόσο απεγνωσμένα τη ζητάς, αλλά δεν ερχόσουν.  Περίμενα και αγωνιούσα να σε δω, μου έλειπες, ήθελα τόσο πολύ να μοιραστούμε τη μέρα μας, να σε φροντίζω, να με φροντίζεις και να περνάμε το βράδυ μας αγκαλιά, αλλά δεν ερχόσουν και όταν ερχόσουν, «λες και δεν υπήρχα». Σταμάτησα να αγωνιώ, απλά ήξερα ότι κάποια στιγμή θα έρθεις για να σε φροντίσω, το έκανα σε φρόντιζα, ώσπου άρχισε να μη μου είναι ευχάριστο, λίγη «αμοιβαιότητα» δε θα έκανε κακό ή τουλάχιστον λιγότερη γκρίνια για το« πώς θα το έκανα καλύτερα», οπότε σταμάτησα να θέλω να έρχεσαι. Τόσο απλά!

Περίμενα μωρό μου, εσύ δεν ήρθες! Με έμαθες να μη σε χρειάζομαι, πώς ζητάς να μου γίνεις απαραίτητος; Και όχι ψυχή μου, δε θέλω «ελευθερία«, να κάνω ό,τι γουστάρω, ήθελα παρέα να κάνουμε ό,τι μας «καυλώσει». Ήθελα…, τώρα απλά θέλω να μην έρχεσαι, δεν έχω να σου προσφέρω κάτι, ούτε εσύ έχεις. Αν πιστεύεις το αντίθετο απλά άργησες και άργησες πολύ.

Είμαι ο ερωτάς σου, και;

Είμαι δικιά σου, λες! Δεν μπορείς να με ξεπεράσεις, είμαι η ομορφιά σου και άλλες πολλές γνωστές παπαριές. Έλα ρε, συγκινήθηκα, με θυμήθηκες; Θυμήθηκες ποια είμαι, είδες πώς είμαι, πώς σκέφτομαι, πώς λειτουργώ και όλα αυτά σε φουντώσανε; Να πω ότι χαίρομαι; Μπα, ψέματα δε λέω. Θα σου πω το εξής όμως, τίποτε από όλα αυτά που τώρα σε κάνουν να λιώνεις δεν άλλαξαν όλα αυτά τα χρόνια. Είσαι και τυχερός πανάθεμά σε, όπως με γνώρισες είμαι. .

Ξέρεις τι είναι; Πίστευα ότι κάπου θα πονέσω, κάπου θα μου λείπεις, θα σε ζητάω, τίποτα όμως. Ήμουν μόνη πολύ καιρό πίσω. Δεν κοιμόμασταν μαζί, οπότε το είχα συνηθίσει. Πήγαινα παντού χωρίς εσένα, και δε βρίσκω όπου πάω πουθενά το «μαζί» . Περίμενα να θέλω να σε πάρω τηλέφωνο ή να με πάρεις, αλλά συνειδητοποίησα, ότι είχα σταματήσει να σε παίρνω τηλέφωνο πολύ καιρό πίσω… και εσύ δεν έπαιρνες ποτέ. Περίμενα να θέλω να σου μιλήσω, αλλά δε μιλούσαμε, εκτός αν ήθελες κάτι από μένα…

Κατάλαβες ψυχή μου, δεν μπορούμε να παλέψουμε μαζί κάτι, που ήδη έχω ηττηθεί από αυτό. Δεν πιστεύω μωρό μου, τίποτα από σένα, σε ξέρω καλά και δεν πρόκειται να μπω σε παιχνίδι όποιος αντέξει, διότι ακόμα μπορώ να λέω ότι σε αγαπάω. Δε με πείθεις όμως πουθενά, προσπαθείς να με χειραγωγήσεις, αλλά απέτυχες!

Και όσο για την γαμοαγάπη σου, και την παντελώς «ανιδιοτελή» προσφορά σου για ευτυχία ανάλογη με τη μονάδικοτητά μου, δε θα πάρω. Ποιος να αντέξει τόση τελειότητα!

Advertisements
Κατηγορίες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s