Face the discordances

Ζούμε ζωές γρήγορες, άλλοι γεμάτες, άλλοι άδειες, άλλοι περισσότερο αγχωτικές και αγχωμένες με κοινό σημείο των περισσότερων -αν όχι όλων- όμως, την αστοχία υλικού στο κουμπί του fast forward που μας κάνει να ζούμε σε ρυθμούς double bass (https://www.youtube.com/watch?v=vsTsLW28d8A) του Dave του Lombardo.

Και δεν μπορώ να πω, μια χαρά είναι το thrash metal – ή μάλλον όχι, ας είμαι ειλικρινής, το thrush metal γ@μ@ει αλλά έχει δύο αντικειμενικά ελαττώματα:

Αφενός δεν είναι για πολύ. Ούτε να το ακούσεις για πολύ μπορείς, ούτε να παίξεις πολύ χωρίς να κουραστείς σε σημείο εξάντλησης. Αφεταίρου είναι κάποιες φορές υπερβολικά γρήγορο. Τόσο γρήγορο που όμορφες νότες και εμπνεύσεις μεγάλων μουσικών χάνονται χάρην της ορμής και της ταχύτητας, γίνονται θυσία στην ανάγκη για ενέργεια και γκάζι.

Ο χείμμαρος του ρυθμού του, μπορεί να είναι ζωογόνος για το είδος, αλλά παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα του.Η ένταση υπερκαλύπτει ό,τι άλλο αξίζει με την ίδια επιδεξιότητα που κουκουλώνει και ό,τι ίσως δεν αξίζει τόσο και αν το απομόνωνες θα έχανες πάσα ιδέα για το κομμάτι.Όταν σταματά σε κάνει να αισθάνεσαι ένα κενό και να ζητάς ασυναίσθητα κι άλλο. Δεν θυμάσαι αν αυτό που άκουσες ήταν καλό, κακό, μέτριο. Δεν έχει σημασία, τον ρυθμό ψάχνεις.

Είναι ακριβώς ο ίδιος ρυθμός πάνω στον οποίο κινούνται οι ζωές των περισσότερων από εμάς. Κι έχει ακριβώς τα ίδια αποτελέσματα! Κάποιες φορές μας κάνει να προσπερνάμε, στην φούρια να ζήσουμε, πράγματα που έχουν αξία, άλλες πάλι – ίσως τις περισσότερες – να χάνουμε πράγματα που υπάρχουν στις ζωές μας και χαλούν την αρμονία και την μελωδικότητά τους.

Παραφωνίες που αν τις “ακούγαμε” μόνες τους, χωρίς τον δυνατό ρυθμό να μας παρασέρνει θα αναφωνούσαμε ως άλλος Ιάσων Τριανταφυλλίδης: “Σου βγάζω τγία, λυπάμαι δεν περνάς στον επόμενο γύρω” και θα δείχναμε ευγενικά την έξοδο.

Παραφωνίες που παρότι φαινομενικά δεν μας ενοχλούν, υπάρχουν. Μένουν, συσσωρεύονται, και το χειρότερο; Συνηθίζονται και κάνουν το “μουσικό μας αισθητήριο” να χτυπά απανωτά low records, θεωρώντας “μουσική” τα φάλτσα που προσπαθούν να κάνουν voiceover στης ζωής μας τα κομμάτια. Το παίρνει κι αυτό ο ρυθμός και το πάει… Χείμαρρος που παρασέρνει και καλύπτει τα πάντα στον χτύπο του.

%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b11

Η ζωή βέβαια δεν είναι ένα και μοναδικό thrash κομμάτι, είναι ολόκληρο cd, χωρίς repeat, με το shuffle ενεργοποιημένο και τα κομμάτια να αλλάζουν και να διαδέχονται το ένα το άλλο.Παρόμοια συνήθως, αλλά διαφορετικά και σίγουρα με κενό μεταξύ τους. Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι στα κενά αυτά, οι παραφωνίες μένουν μόνες τους, το αυτί ηρεμεί, ο ρυθμός μας αφήνει λίγο στην πραγματικότητα και αντιλαμβάνεται το μέγεθος της ασχήμιας τους.

Κάποιοι από μας πατούν το play για να ξεκινήσει το συντομότερο το επόμενο κομμάτι αφήνοντας στον ρυθμό να κάνει την “βρώμικη” δουλειά. Κάποιοι άλλοι πάλι, πιο απαιτητικοί, πατούν pause και δεν ξεκινούν το επόμενο κομμάτι αν δεν τις κάνουν να πάψουν ώστε να το απολαύσουν όπως του πρέπει.

Αν ανήκεις στους δεύτερους,σε αγαπώ και ταυτόχρονα σε ζηλεύω. Είσαι μερακλής της μουσικής και της ζωής. Από αυτούς που απολαμβάνουν τα κομμάτια της ζωής τους ένα προς ένα και δεν εξαρτώνται από τον ρυθμό. Αφήνονται και ζουν σε αυτόν, αλλά δεν εξαρτώνται. Αυτούς που μπορούν ανά πάσα στιγμή να αποχωριστούν το thrash που τόσο αγαπούν για χάρη μιας υπέροχης μελωδικής μπαλάντας χωρίς να υπάρχει τίποτα που να μπορεί να τους χαλάσει την μαγεία του κομματιού.

Αν ανήκεις στους πρώτους πάλι, κάτι κάπου έχεις πιάσει λάθος φιλαράκι. Γιατί σε ρωτώ κι απάντησε μου με το χέρι στην καρδιά: Τι γίνεται αν σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του και μετά το thrash ακολουθεί μπαλάντα; Πώς μπορείς να την απολαύσεις μέσα σε τόσα φάλτσα; Δυναμώνεις την ένταση, πιέζεις στα αυτιά σου τα ακουστικά, αρχίζεις να την τραγουδάς κι ο ίδιος ως άλλη Vada στο my girl, αλλά οι μπαλάντες έχουν συνήθως παύσεις και χαμηλά σε ένταση σημεία. Αυτό το “πάνω κάτω” είναι μέρος της ομορφιάς τους!!!

Οι επιλογές σου φίλε μου, δεν θα σου πω ψέμματα, δεν είναι εύκολες και δεν είναι και πολλές. Για την ακρίβεια είναι οι εξής δύο:

Ή αφήνεις για λίγο την μπαλάντα σου, έως ότου κάνεις τα φάλτσα να σκάσουν επιτέλους, με την ελπίδα πως όταν επιστρέψεις σε αυτήν δεν θα έχει τελειώσει ή απλά πατάς skip ελπίζοντας το επόμενο κομμάτι να είναι πάλι thrash για να κάνει ο ρυθμός την δουλειά του.

Ξέρω, δεν είσαι και πολύ του ρίσκου θα μου πεις, δεν σε πάει, όποτε ρίσκαρες έχασες κι έτσι θα πας με το δεύτερο. Όμως αλήθεια, σκέψου λίγο, πού ρισκάρεις περισσότερο; Κι αν πατώντας το Skip παίξει πάλι μπαλάντα; Πάλι skip; Και το μεθεπόμενο; Skip και πάλι;

Σκέψου όλα τα cd που έχεις ακούσει στην ζωή σου. Υπήρχε έστω κι ένα που όλα του τα κομμάτια ήταν top; Ακόμα και στο καλύτερο υπήρχαν δύο τρία κομμάτια που ξεχώριζαν. Ήταν τα αγαπημένα σου! Πόσα skip νομίζεις σε παίρνει να κάνεις;

Πόσα “γαμάτα” κομμάτια να έχει το cd της ζωής σου άραγε; Κανείς δεν ξέρει.Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται ούτε εσύ να μάθεις αν αντί να κάνεις τα φάλτσα να σκάσουν συνεχίσεις να πατάς skip ψάχνοντας κομμάτι που απλά θα τα κάνει να μην ενοχλούν!

Α, και το ότι το Skip είναι μόνο για το πλυντήριο😉 !!!

                                                                                                                             via kostis ♥

Advertisements

1 Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s