Μια στάλα αγάπης

 

Έτσι κρυμμένοι πίσω από μία οθόνη, αραχτοί στους καναπέδες μας, καρέκλες μας, αναρωτιέμαι αν νιώθουμε καλά; Κάτι δεν πάει καλά, το βλέπουμε; Δεν είναι ότι τα μέσα ενημέρωσης έχουν αυξηθεί, δεν είναι ότι πια τα καλά κρυμμένα μυστικά βγαίνουν στην επιφάνεια, είναι ότι χάνουμε ως είδος, χάνουμε στη βάση μας, χάνουμε σε αυτό που μας ξεχώρισε από όλα τ άλλα ζωντανά πλάσματα, χάνουμε στη συνείδηση. Για τη συνείδηση χρειάζονται αισθήματα.

Δε θα αναφερθώ στο τι κληροδοτήσαμε, ούτε πώς φτάσαμε εδώ, θα υποκριθώ ότι είμαστε νοήμονες και θα αναρωτηθώ τι κάνουμε εμείς τώρα; Υπάρχει αλήθεια τόση ανάγκη για επιβίωση και λειτουργούμε σαν αρπαχτικά; Υπάρχουν αλήθεια τόσα τέρατα που μπορούν να μας μολύνουν, να μας κάνουν τόσο κακό που κλειδαμπαρωνόμαστε; Υπάρχει στα αλήθεια λόγος για τον τόσο ωχαδερφισμό; 

Πλέον οι περισσότεροι δηλώνουμε μορφωμένοι, άραγε η παιδεία πώς αποκτιέται;

Εγκλήματα στη σειρά, με θύματα αθώους, βρέφη στα σκουπίδια, παιδιά δολοφονημένα από γονιό, γυναίκες από συζύγους, βιασμοί παιδιών και εμείς πού είμαστε; Μάλλον στο πουθενά άλλωστε το χρέος όλων τελειώνει στις δύο αράδες στα σόσιαλ. Εγκλήματα καθημερινά, μικρά που γίνονται μεγάλα και η εικόνα τους στα μάτια μας φαντάζει φυσιολογική :/

Με κούρασαν οι διαδικασίες που ακολουθείται ύστερα από μία καταγγελία. Αν θέλουν οι αρχές, αν έχεις γνωστό ή μεγάλες τσέπες τους έχεις στην πόρτα σου στο λεπτό.

Σκεφτείτε λίγο πώς φερόμαστε; Σε οτιδήποτε διαφέρει ή νιώθουμε απειλή πιασμένοι από δικές μας ανασφάλειες του φερόμαστε σα να είναι σκάρτο. Δε σταματάμε ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΘΕΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, είναι τα παιδιά της πρόστυχης καλά να πάθουν με τη μάνα που έχουν. 

Πόσες φορές νοιαστήκαμε αν το γειτονικό μας σπίτι έχει φαΐ, μπορεί να ξέρουμε ότι δεν έχει αλλά αν θέλουμε να κάνουμε το καλό θα τρέξουμε στο συσσίτιο, εκεί θα φανούμε….

Σε πόσες φωνές αντιδράσαμε; Όχι μόνο καλώντας την αστυνομία, επί τόπου, να φωνάξουμε να μιλήσουμε, ναι ωρέ να μπλεχτούμε, δεν μπορείς στο κακό να μένεις αδρανής. Τι φοβόμαστε πια; Τι θα μας κάνουν; Θα μας κόψουν την καλημέρα; Μπορεί να γίνει ένα διακριτικό τηλέφωνο, ένα χτύπημα στην πόρτα; Μπορεί απλά να είναι τυχαίο γεγονός που πριν γίνει μόνιμο να χρειάζονται ταρακούνημα. 

Μπορεί ένας γονιός να χρειάζεται βοήθεια με τα παιδιά, και να του προσφέρεις λίγο από τον χρόνο σου ώστε να χαλαρώσει και να αντεπεξέλθει καλύτερα. Μπορεί η νέα κοπέλα ή αγόρι που έμπλεξε με «κακές παρέες», να χρειάζεται μια κουβέντα, ένα άγγιγμα, μία υπεράσπιση για να γλιτώσει.

Γονείς κάτι κάνουμε λάθος, κάπου μπλέξαμε την επιφανειακή τελειότητα με την αγάπη, κάπου χάσαμε ότι το πιο βασικό που πρέπει να προσφέρουμε στα παιδιά μας είναι η ισορροπία, η συναισθηματική κάλυψη, να είναι υπεύθυνα, ενσυναίσθηση. Καλύψαμε τα πάντα σε μία «τελειότητα».

Ναι ο κόσμος είναι κακός, από ποιους αποτελείται όμως; Από μας! Αν γίνουμε λίγο καλύτεροι ίσως να αλλάξει και ο κόσμος. Το να είσαι επιφυλακτικός δεν είναι κατακριτέο, άδικος να μην είσαι

Δεν υπάρχει κανείς καλύτερος, πάντα όμως υπάρχει χειρότερο και εκεί οδεύουμε. Κρίνουμε εξ ιδίων, εξ ιδίων παθών μόνο θα μπορούσαμε να νιώσουμε περισσότερα, όχι να κρίνουμε. Χαράχτηκε μέσα μας η ενοχή και η αδυναμία ελέγχου της βγαίνει σε οργή, ζήλια, ανάγκη για υπεροχή.

Ας μαλακώσουμε τις ψυχές μας, ας απαλλαχτούμε από τον ανταγωνισμό.

‘Oλοι σχηματίζουμε το χαμόγελο στα χείλη μας, ελάχιστοι χαμογελάμε. Όταν μπορέσουμε να δώσουμε ένα βλέμμα με χαμόγελο συμπάθειας, στοργής, αλληλεγγύης, τότε ο κόσμος μας δε θα είναι τόσο σάπιος.

Μια στάλα αγάπης και ας είναι χάδι από δάκρυ.

συνεχίζεται…

 

 

 

Θάλασσα και ουρανός

Θάλασσα η πιο υπομονετική ερωμένη. Αν η καβάτζα θα είχε πρόσωπο θα ήταν το δικό της, αν η αδικία είχε προορισμό θα ήταν στην αγκαλιά της. Όλους μας μαγεύει, όλοι τη ζητάμε. Σα μαγικό φίλτρο τα νερά της μας τραβάνε. Την χρησιμοποιούμε, την αφήνουμε να μας νιώθει τόσο όσο εμείς θα είμαστε ικανοποιημένοι, δεν την ρωτάμε αν θέλει, δεν τη σεβόμαστε, λερώνουμε τα χρώματά της και την αφήνουμε μόνη να προσπαθεί να καθαρίσει σηκώνοντας μικρά ή μεγάλα κύματα. Προσπαθεί άλλοτε αδύναμα και άλλοτε με μανία να βγάλει τη βρωμιά από μέσα της. 

Αγαπάει πολύ, ερωτεύεται παθιασμένα. Παίρνει το χρώμα του ουρανού, όταν εκείνος της χαμογελά, εκείνη λάμπει, ηρεμεί, τα νερά της καθρεφτίζουν το πρόσωπό του. Όταν συννεφιάζει, μελαγχολεί, τα γαλανά νερά μετατρέπονται σε ασπρόμαυρο μουντό τοπίο, φωνάζει την λύπη της και όταν δε, τον δει να δακρύζει, ρουφάει τα δάκρυα σαν πότισμα σε ηλιοκαμένο κήπο και αν το κλάμα δυναμώνει εκείνη εκεί κάθεται να τη χτυπάει με ορμή η λύπη, η οργή. Τα μαζεύει, τα κρατάει, μέχρι να ξεθυμάνει ο ουρανός και να  χαμογελάσουν πάλι παρέα. Ο ουρανός για εκείνη κλαίει που δεν μπορεί να την αγγίξει, στέλνει τις αχτίνες του ήλιου να την ζεστάνουν, όμως δε φτάνει και το νιώθει, όσο το νιώθει συννεφιάζει και δακρύζει.

Φουσκώνουν τα νερά της, τόσα μάζεψε, πόνο, προδοσία, θλίψη. Όχι άλλο! Θέλει να ακουστεί. Φουρτουνιάζει, φωνάζει ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ!! Μα, της γυρνάνε την πλάτη φεύγουν, δεν πλησιάζουν σεαυτήν που πρότινος λάτρευαν, τώρα έγινε επικίνδυνη! Επικίνδυνη, αυτή που τους έπαιρνε αγκαλιά, τους δρόσιζε, τους γαλήνευε, τους έδειχνε όλα τα μυστικά της ομορφιάς, τώρα που έχει ανάγκη από ένα χάδι, έγινε «κάποια άλλη».

Χτυπιέται με μανία πάνω στα βράχια, ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΙΖΟΥΝ, θέλει να ταξιδέψει, θέλει να γνωρίσει πώς είναι το χώμα που το έχει μυρίσει από παιδιά που βούτηξαν τα πόδια τους να τα ξεπλύνουν. Θέλει να νιώσει πώς είναι να ξαπλώνεις ξένοιαστος κάτω από τα δέντρα που τόσες φορές έχουν πρασινίσει τα νερά της. Θέλει να αγγιχτεί όπως εκείνη λαχταρά, να επιλέξει ποιον δρόμο θα πάρει. ΌΧΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ, θα πλημμυρίσει τους δρόμους, η θέση της είναι αλλού, θα καταστρέψει σπίτια, όταν χτίζονταν όμως αυτά, κόβοντάς της την θέα προς τον αγαπημένο της την ρώτησε κανείς;

Βάλανε τον βράχο να την φυλάει, να την περιορίζει. Ο βράχος περιμένει πώς και πώς το ξέσπασμά της, καίγεται από τον ήλιο, έχει ανάγκη να νιώσει έστω για λίγο τη δροσιά της αγκαλιά της. Να διώξει το κάψιμο. Πολλές φορές παρακαλάει να τον πάρει μαζί της, να τον κρύψει στο βυθό της.

Θάλασσα, όλοι την ερωτεύονται, ποιήματα, τραγούδια, ζωγραφιές σωρό για την ομορφιά της. Δίνει τόσα και παίρνει τι; Κανείς δε νοιάζεται αν κρύωσε, αν το βάρος των καραβιών που μεταφέρει το αντέχει. Ουδείς αντέχει πολύ ώρα στο βυθό της και ας είναι απερίγραπτα όμορφα. Αν ζητήσει όλοι φεύγουν και ας προσπαθεί να τους κρατήσει σηκώνοντας ψηλά τα νερά της. Να τους αγκαλιάσει θέλει, να φωνάξει μη φεύγετε.

Κουράζεται, ηρεμεί, το αποδέχεται και ας την τρώει το μαράζι. 

Μόνο ο ουρανός δεν την ξεχνάει, είναι ο μόνος που προσπαθεί να την αγγίξει, να την ζεστάνει και ο μόνος που γίνεται νερό να ενωθούν έστω για λίγο. Έχει βάλει τα αστέρια και το φεγγάρι να την φωτίζουν, να μιλάνε τα βράδια που κανείς δεν τους ακούει και να λούζονται και οι δύο με το χρώμα του μυστικού του ανεκπλήρωτου έρωτά τους. 

υ.γ όλη η φύση τελικά συμβιβάζεται…

Πώς τον τρως, πώς τον δίνεις να σε πω τι γονιός θα γίνεις!

Ανώμαλοι ρε φίλε, γεμίσαμε με δαύτους και τα καριόλα που μας κυβερνάνε πάνε να μας του κάνουν φυσιολογικούς.

Οι ανώμαλοι φυσιολογικοί;;;;

Θου κύριε φυλακήν τω στόματί μου που τα πουσταριά θα παίρνουν παιδιά, να αυξάνουν το είδος τους και εμείς οι φυσιολογικοί θα είμαστε δαχτυλοδειχτούμενοι.

Θα κάνουν τα παιδιά μας πισωγλέντηδες, ουαί και αλίμονο τι μας περιμένει, πώς μας κατάντησαν έτσι οι αλήτες!!!!! 

Τακτ, επίπεδο, μη μου άπτου και τα συναφή για σήμερα τα ξεχνάμε.! Δεν έχω τα νεύρα μου σήμερις παρά μόνο μία απόγνωση με διαπερνά. Ημιμάθεια ρε άνθρωπε. Γεμίσαμε καυλιάρικα ανδρείκελα και μυξοπαρθένες με άποψη, μην τους κουνήσουμε από τα στερεότυπα ένα αμόκ το παθαίνουν!

Χίλιες φορές τα παιδιά να μεγαλώνουν με αγάπη και φροντίδα από ομοφυλόφιλους ανάδοχους, παρά πεταμένα σε ιδρύματα έρμαια του κάθε επιτήδειου.

Χίλιες φορές τα παιδιά να μεγαλώνουν με ενήλικες που έχουν αποδεχτεί τον εαυτό τους και είναι ισορροπημένοι παρά σε οικογένειες που βγάζουν ανασφάλειες και απωθημένα στα παιδιά τους, είτε γκέι, είτε στρέιτ.

Ισορροπία, αποδοχή τι είπα πάλι! Άγνωστες λέξεις στις περισσότερες εκ των προτύπων οικογενειών που  φωνάσκουν φυσιολογικές.

Τι διάολο θεωρούμε φυσιολογικό;

Πόσο μικρόψυχοι άραγε είμαστε; Την ανάγκη για ένα χάδι, μία αγκαλιά, μία όμορφη κουβέντα γιατί την προσπερνάμε; Την ανάγκη ενός παιδιού να έχει το σπιτικό του, να ανήκει σε μία οικογένεια γιατί δεν την υπολογίζουμε; Πάνω από όλα όμως ο φασισμός των ιδεών!

Τόσες μέρες βλέπω στο διαδίκτυο ένα μένος προς την απόφαση για αναδοχή παιδιών από ομοφυλόφιλους. Αναδοχή είναι να αναλάβεις την φροντίδα ενός παιδιού μέχρι οι γονείς του να είναι σε θέση να το φροντίσουν οι ίδιοι. Άραγε καταλαβαίνει κανείς τι μεγαλείο ψυχής είναι να δώσεις ό,τι απόθεμα έχεις σε «δανεικό» παιδί; Αν σε κάτι λοιπόν θα μπορούσα να είμαι αρνητική θα ήταν γιατί αναδοχή και όχι υιοθεσία, ώστε να μην υπάρχουν «δανεικά» παιδιά και «δανεικοί» γονείς, ώστε οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα να μην λήγουν στο 18 έτος.

Τα παιδιά δε θα δίνονται με κλειστά τα μάτια, όπως ουδέποτε συνέβη μέχρι σήμερα. Οι άνθρωποι που θα αναλαμβάνουν προσωρινά την επιμέλειά τους θα ελεγχθούν, όχι μόνο οικονομικά όπως σκούζετε, δεν υφίσταται αγοραπωλησία..Θα ελεγχθεί η καταλληλότητά τους από ειδικούς και θα υπάρχει συνεχής εποπτεία από κοινωνικούς λειτουργούς ως είθισται. Καιρός να αξιοποιηθούν και αυτοί που βγαίνουν χιλιάδες από τις σχολές και δεν μπορούν να απορροφηθούν από το κράτος πρόνοιας, έλεος πια!

Το μεγάλο ζήτημα είναι η αντιμετώπιση αυτών των παιδιών από εμάς τους φυσιολογικούς, πώς θα κατευνάζουμε τη ματσίλα του ρατσισμού.

Λοιπόν ο Κωστάκης που θα είναι παιδί τέτοιας ανάδοχης οικογένειας δε θα σου πειράξει το αγοράκι σου, επίσης και η Κατερινούλα δε θα σου πειράξει το κοριτσάκι σου. Πίστεψέ με οι γονείς των ανάδοχων ήταν «φυσιολογικοί»…

Πόσο άραγε μεγάλο κομμάτι για μία οικογένεια είναι η αποδοχή και η ισορροπία, πόσους λιγότερους ενήλικες με ψυχολογικά και πόσα περισσότερα παιδιά ευτυχισμένα θα είχαμε αν είχαμε όλοι αποδεχτεί τον εαυτό μας και διεκδικούσαμε τη ζωή που μας κάνει ευτυχισμένους, σεβόμενοι πάντα τα δικαιώματα των άλλων, προασπίζοντας όμως τα δικά μας;

Μίλαγα πριν καιρό με μία κοπέλα που δουλεύει νύχτα, μου έλεγε ότι σιχάθηκε τους άντρες, δε θέλει να την ξανααγγίξει κανείς, δεν εμπιστεύεται κανέναν. Τη ρώτησα γιατί, δεν περίμενα την απάντηση το ομολογώ!

-«Ξέρεις πόσοι παντρεμένοι με παιδιά έρχονται και ψάχνονται για άντρα; Και αν δε βρουν τρέχουν να ψωνίσουν….«

Εθελοτυφλούμε! Πλέον ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι μπορεί πολύ εύκολα μέσω παρένθετης μητέρας να αποκτήσει δικό τους βιολογικό παιδί και δη για τα ζευγάρια γυναικών ακόμα ευκολότερο. Η πράξη αναδοχής, δεν είναι εγωιστική, δεν είναι ναρκισσιστική, είναι μία πράξη αλτρουϊσμού.

Επίσης το να είναι κάποιος γκέι δεν τον κάνει παιδόφιλο, αυτοί δεν έχουν φύλο, είναι σάπιοι, ανθρωπόμορφα τέρατα.

Ανώμαλους δε μας κάνει η σεξουαλική μας ταυτότητα, άλλωστε πολύ αμφιβάλλω αν όλοι οι στρέιτ είμαστε φυσιολογικοί, δηλαδή να κάνουμε σεξ ως όρισε η φύση και ο νοών νοείτω.

Ανώμαλοι είναι οι βιαστές, οι παιδεραστές, οι ρατσιστές. Είναι όσοι κακοποιούν σωματικά και πνευματικά συζύγους και παιδιά. Ανώμαλος είναι κάθε άνθρωπος που στερεί καταχρηστικά με τη βία το αναφαίρετο δικαίωμα της επιλογής.

Για σκεφτείτε λίγο πόσο ιδανική ήταν η δική σας οικογένεια; Πώς μάθετε να ορίζετε το φυσιολογικό μέσα από τις συμπεριφορές και τις αντιδράσεις των γονιών σας; Εν τέλει πόσα ακολουθήσατε και ποια σας έκαναν ευτυχισμένους.

Θέλω σπίτια γεμάτα ζεστασιά, όπου όλα τα πρόσωπα θα χαμογελάνε και όταν θα πονάνε θα υπάρχει ένα χάδι να απαλύνει τον πόνο τους. Θέλω παιδιά φροντισμένα, παιδιά να ονειρεύονται, να παίζουν, να χαίρονται. Θέλω ανθρώπους που δε φοβούνται.

Πολλοί από εσάς που βρίζετε τους «ανώμαλους» που θα πάρουν παιδιά, είστε ήδη γονείς, σκεφτείτε μόνο αυτό, ότι τη σεξουαλική ταυτότητα του παιδιού σας δεν την έχετε εξασφαλίσει, άραγε το παιδί σας θα ήταν καλός γονιός ή η σεξουαλική του ταυτότητα θα αποφάσιζε;

Δε θέλω να σε δω να αντέχεις πάλι, θέλω να σε δω να ζεις, να υπάρχεις!

Το δες πάλι, το σώμα σου δε σε ακούει. Το ταλαιπώρησες πολύ, το ζόρισες, το φόρτωσες. Έχω ψυχή έλεγες, ποια ψυχή κορίτσι μου, εσύ ήξερες ότι το σώμα χαίρεται όταν είμαστε καλά, όταν δεν είμαστε πονάει, ζορίζεται, ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ. Γέμισες την ψυχή σου με θλίψη, οργή, πόνο, προδοσία, μοναξιά, τα στοίβαξες, τα στρίμωξες και τα έκλεισες τόσο ασφυχτικά νομίζοντας ότι έτσι θα ξεθυμάνουν, θα εξαφανιστούν, θα σκάσουν!  Έλα μου όμως που αυτά βρέθηκαν να τσακώνονται για το χώρο που δεν είχαν. Στην προσπάθεια τους να βολευτούν και να θρονιάσουν μεγάλωναν και πίεζαν, φώναζαν, κάνανε τόση φασαρία και συ δεν άκουγες;;;; Άκουγες! Επέλεγες να κλείνεις τα αυτιά, θα ηρεμήσουν έλεγες, δεν έχεις χρόνο να σπαταλιέσαι, έχεις υποχρεώσεις, πρέπει να είσαι καλά, χρόνο για αυτά δεν υπάρχει. Και έβαζες και άλλα και άλλα και άλλα και άλλα, πήρες και άλλη κλειδαριά, και έχωνες και έχωνες και έχωνες…

Όλα τα άλλα συναισθήματα αγάπης, στοργής, χαράς, ενθουσιασμού, δεν είχες πού να τα βάλεις και τα μοίραζες απλόχερα. Όλοι λέγανε ότι φώτιζες τον χώρο με το γέλιο σου. Πόσο δοτική μπορούσες να γίνεις και ας ήξερες ότι θα βρεθείς να χρωστάς, εσύ εκεί να δίνεις και να δίνεις και να δίνεις και να δίνεις. Για σένα τι κράτησες; Θα πεις πάλι τα πάντα, την ευτυχία του κόσμου όλου που την έχεις ζωγραφίσει σε πολλά ζευγάρια μάτια. Όχι κορίτσι μου, ήταν είναι και θα είναι η δύναμή σου. Ό,τι ευτυχία έπαιρνες την πολλαπλασίαζες και την έδινες πίσω, ήσουν τόσο περήφανη για τα χαρούμενα πρόσωπά τους, αλλά για σένα δεν κράταγες τίποτα, μόνο μία δύναμη, δανεική και αυτή.

Για σένα είχες μόνο ένα δε χρειάζομαι και ένα μπορώ. Έλα πάλεψέ το τώρα να σε δω, έλα να σε καμαρώσω μία ακόμη φορά, έλα να δω να αντέχεις πάλι;;;;;;;Όχι, δε θέλω να σε δω να αντέξεις πάλι, θέλω να σε δω να ζεις, να υπάρχεις, θέλω να σε δω να ικανοποιήσεις τις δικές σου ανάγκες γιατί πρέπει να έχεις και αν τις έχεις διαγράψει να φτιάξεις καινούριες.

Σήμερα έχασες τον έλεγχο του αμαξιού αλλά πρόλαβες, σήμερα πρόλαβες!!!!! Βλέπεις το σώμα μίλησε, δεν υπακούει πια, χέρι και πόδι σταμάτησαν να αντιδράνε, αυτή τη φορά το κατάλαβες, την επόμενη; Σε προδίδει το σώμα σου, προδίδει κάθε φορά που αδιαφόρησες για σένα και συ τι κάνεις για αυτό; Ξέρεις καιρό τώρα ότι δεν είσαι καλά και πάλι θα περάσει λες. Φυσικά θα περάσει σιγά σιγά σε όλα κινητήρια και αισθητήρια όργανά σου και τότε τι;

Τρέχεις να προλάβεις εξετάσεις και γιατρούς, πάλι δε διεκδικείς, πάλι δε μιλάς, πάλι δε ζητάς. Να ήξερες πόσο σε καταλαβαίνω! Όταν τόλμησες να ζητήσεις αδιαφόρησαν, όταν τόλμησες να πονέσεις προσπέρασαν, όταν τόλμησες να φωνάξεις έκλεισαν τα αυτιά τους. Δε θες κανέναν το ξέρω, θες μόνο να το παλέψεις τόσο όσο να κρατιέσαι για να μπορείς να δώσεις σε αυτούς που έχουν ανάγκη, για τους μόνους που πρέπει, για την ανάσα της ανάσας σου, μέχρι να μπορούν μόνοι. Μόνο κορίτσι μου που πάντα θα σε χρειάζονται…

Ξέρω δε θες να σε λυπηθεί κανείς, η περηφάνια σου δε θα το επέτρεπε, δε θες να χαρεί κανείς, είναι πολλοί αυτοί που ζουν από την τροφή της «κοινωνικής κριτικής» για τη ζωή των άλλων και τη δικιά σου ζωή τη μοχθούν χρόνια τώρα, μοχθούν που μπόρεσες αυτό που κανένας τους ποτέ δεν κατάφερε. Σε μισούν ακόμα που αγαπήθηκες αλλά και αυτό κορίτσι μου δεν μπόρεσες να το διαχειριστείς, δεν είχες μάθει να αγαπιέσαι και το προσπέρασες νωρίς. 

Δεν ξέρω τι να σου πω, δεν ξέρω τι συμβουλές να σου δώσω, ξέρω ότι δε θα μιλήσεις. Πλέον περνάς αθόρυβα από τους ανθρώπους, τους προσπερνάς, Ξέρω ότι πλέον είσαι διατεθειμένη να είσαι μόνο αυτό που εσένα κάνει καλά, ξέρω δε θα μιλήσεις ποτέ ξανά για σένα, δε θα δείξεις τι είσαι συ, πλέον είσαι ΕΣΥ!

Ήξερες ότι τα όνειρα δεν είσαι για σένα,  τα διεκδίκησες όμως και ας ήξερες ότι από παιδί είχαν απαγορευτεί. Ίσως και να έζησες όνειρα, ευτυχίες και πάθη που πολλοί θα ζήλευαν, ίσως και να τα αρνήθηκες για να μην ζηλέψει κανείς. 

Μην αρνηθείς εσένα άλλο κορίτσι μου, ξεκλείδωσε ότι έχεις μέσα στην ψυχούλα σου, άστα να βγουν, μη φοβηθείς, θα σου κάνει καλό να αισθανθείς, σταμάτησες να νιώθεις μάτια μου. Πάλεψε μαζί τους, πάντα σου άρεσε η δράση και επιτέλους άσε χώρο για όλα εκείνα τα ωραία. Άσε να φύγουνε να λάμψεις κορίτσι μου. Στο χρωστάς!

 

 

 

Αγα«π»θείτε ωρέ!

Καλό το ξεαράχνιασμα, όχι όμως μόνο στα ταβάνια!

Το σεξ είναι υγεία σωματική και πνευματική για εμάς τους ίδιους αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο που δε φταίει σε τίποτα να δέχεται τις συνέπειες της αγαμίας μας και δη της κακογαμίας διότι ως γνωστόν ουδείς εριστικότερος….

Πριν φίλος δε σου μείνει και τάρανδος γίνεις, δράσε!

Φαντασία, ναι φίλη-ε μου, βάλε τη λίγο μπρος. Τι ντρέπεσαι; Δε σε βλέπει κανείς εκτός από αυτόν-η που πρέπει και αυτό είναι ζητούμενο, στον κόσμο της φαντασίας όλα είναι πιθανά.

Πειραματιστείτε με τα κορμιά σας, ανακαλύψτε τα, ελευθερώστε τα.  Έλα μου δεν τα κάνανε στο χωριό σας;  Μωρέ κάνανε αυτά και άλλα χειρότερα, πού να σου εξηγώ.. την παροιμία «δώσε θάρρος στο χωριάτη να σε ανέβει στον κρεβάτι» την ξέρεις; Τέλεια! Έχεις δει λοιπόν τα κρεβάτια στα χωριά; Αντέχουν πολύ ένταση και βάρος!!!!

Αν η λίμπιντο στο μηδέν, και οι ορμόνες κοιμούνται,ερωτική  ταινιούλα παιδιά , στους πιο σεμνότυφους προτείνω hardcore για αρχή και μετά Εμμανουέλα να στανιάρουν, μπανάλ μεν  διαχρονική δε και στην περίπτωσή τους μια χαρά θα δουλέψει, για τους λοιπούς ανάλογα με το βίτσιο του καθενός, δεν κρίνω εγώ. Προσοχή απαγορεύεται αυστηρά για τους εθισμένους στις τσόντες, θα πάει το χεράκι σύννεφο και μετά ξέχνα το πουλάκι.

Χεράκι κοπελιές και κοπέλια,αφού τα έχετε χρησιμοποιείστε τα και στων δύο σας τα κορμιά, παίξτε, βρείτε ευαίσθητα σημεία, και τα χέρια σας μπορούν να αντικατασταθούν και από άλλα αισθητήρια όργανα.  Α, δε με κατάλαβες συγγνώμη, γλώσσα ήθελα να πω.

Μανάρια μου, στοματάκι έχετε, αλλά ερωτήσεις στο πάθος  τύπου «να μπω» ή  «πώς ήμουνα» δε χωράνε. Βουτήξτε στην αμαρτία το λέξιλογιό σας και προχωρήστε!

Για τον πονοκέφαλο ντεπονάκι, αν και με το ξεβούλωμα θα φύγουν όλα, έλα να κάνουμε χαδάκια να φτιάξουμε διάθεση. Όοοοοχι το ξεβούλωμα του νεροχύτη, αγοράκια μου σας προίκισε η φύση με εργαλεία, χρησιμοποιήστε τα, αλλιώς πάντα θα υπάρχει ο Σάκης ο υδραυλικός :p

Έλα μωρά μου, να δω το πρωί χαρούμενες φωτεινές φατσούλες, νισάφι πια με τη μιζέρια και την γκρίνια, ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ ΜΑΣ!

Τρώγοντας η όρεξη στο σεξ δεν έρχεται, το αγγούρι το τρως να δροσιστείς όχι να ζοριστείς γι αυτό ποτέ δεν κάνουμε ό,τι μας χαλάει, τσάμπα τα υγρά που θα σπαταλήσουμε αποτέλεσμα δε θα έχει.

Με καυστικό ενδιαφέρον θα επανέλθω και ελπίζω σε απελευθέρωση των κληρονομημένων ταμπού

 

*Παλιό αλλά διαχρονικό!