Όχι άλλα λίγο, παραλίγο που σε λήγουν!

Hey boy, την θες;

Δείξε το της, με κάθε τρόπο, σε κάθε ελεύθερο λεπτό, γέμισε τις γωνίες με φιλιά πεταχτά, κράτα την αγκαλιά, γέμισέ την με στιγμές μαζί σου, μην την αφήνεις να σε λαχταρά. Γίνε η αιτία να γελά, η λαμψη στα μάτια της, γίνε η ανάσα που θα την ζεσταίνει. Μη δεχτείς να της λείψεις..

Της ξύπνησες τον έρωτα και τώρα τι; Αναμονή, παιχνιδάκια, στριμώγματα και «ΘΑ» που ματώνουν κάθε «ΝΑ» που συναντούν; Όχι μπέιμπι δεν κατάλαβες , οι άνθρωποι δεν είναι πρότζεκτ δεν έχουν deadlines. Το «θέλω» είναι σε χρόνο ενεστώτα και πραγματοποιείται στο τώρα.

Περιττά τα λόγια τα πολλά, οι προσφωνήσεις και αναφορές σε αισθήματα που αντιλαλούν σαν ηχώ από τοίχο σε τοίχο και χάνονται κάπου στον άνεμο. Μάτια μου στα προβλεπόμενα και στα κακώς επαναλαμβανόμενα κείμενα όση κορδέλα και να βάλεις, όσο και αν το περιτύλιγμα είναι φανταχτερό δεν θα την αγγίξουν. Είδε εξ αρχής το σκοτάδι σου, ξέρει κάθε λέξη σου πριν την πεις, τις άμυνες σου που καλύπτουν μια βολή που επιμένεις να ονοματίζεις εκτεταμένη ανάγκη. Δεν την αφορούν, σε ξέρει όσο ποτέ δε θα σε μάθεις , το λάθη σου τα έκανες θεμιτό βίωμα, τις παραλείψεις σου αναγκαίο κακό με ευθύνη άλλων. Επιμένει να μην την αφορούν, δεν την άγγιξε το σκοτάδι σου, δε θα παίξει το σωτήρα σου, θέλησε το φως που έχεις μέσα σου , μια λάμψη που την εκπέμπεις σε λάθος συχνότητα υπηρετώντας μια συνήθεια που με το χρόνο έγινε βολική.

Όμως φίλε μου εκείνη έμαθε να ζει το τώρα. Μια ζωή πάλευε με Θεούς και δαίμονες για μία αλήθεια που ο κόσμος δε γνώρισε, για ιδανικά που υποτιμούν. Έμαθε να ελέγχει κάθε πάθος, να κάνει πίσω εκεί που η ηθική της πληγωνόταν. Έμαθε να σέβεται την ελευθερία του ατόμου, να μην υπόσχεται το αύριο αλλά να το δημιουργεί. Ναι την αγγίζεις με έναν τρόπο που δεν έχει μάθει, αλλά την υποτιμάς αν νομίζεις ότι θα κάτσει να περιμένει αγκυλωμένη σε ένα θα που δε ζήτησε. Δεν της λείπει ούτε ο θαυμασμός ούτε οι υποψήφιοι εραστές. Έναν λόγο σαν τον δικό της θέλει.

Στο εδώ και τώρα κρίνονται οι άνθρωποι και εκεί απέτυχες. Δε σου ζήτησε τίποτα, έμαθε να μην εξαρτάται από κανέναν και τίποτα και δε θα επέτρεπε σε κανένα να εξαρτηθεί από εκείνη. Της γνώρισες το χάδι σου, άφησε το χέρι της να ενώνεται με το δικό σου, δεν το επέτρεπε σε κανέναν και συ πλάσαρες ένα χρονοδιάγραμμα, αποτελούμενο από καλούπια που δεν μπαίνει, τίτλοι που δεν την αφορούν και περιορισμοί που δεν επιτρέπει να της επιβληθούν Πόση σιγουριά ότι και αύριο θα είναι εκεί, πόσος εγωισμός και φόβος σε οδηγεί τελικά; Ίσως φταίει που δε συστήνεται, ίσως ότι ακόμα πιστεύει ότι δε χρειάζεται, όποιος αξίζει θα τη μάθει χωρίς συστάσεις.

«Θέλω να σε κάνω να γελάς και εννοείς να με κάνεις να γελώ τις ώρες που μπορώ. Πόσο ανήθικο;» Αχ και να ήξερες πόσο περισσεύουν όλα αυτά, πόσο δεν της χρειάζονται, πόσο θα αρκούσαν μόνο οι στιγμές που θα ενώνατε ό,τι σας έλκει.

Αναγνωρίζεις την ομορφιά στα χρώματα της φύσης, ακόμα και όταν γκρι αποχρώσεις την καλύπτουν. Ταυτίζεσαι, σε αντικατοπτρίζει, γίνεσαι ένα στις αποχρώσεις της και το συναίσθημα είναι στα μάτια σου. Όμως παράδεισος είναι οι άνθρωποι μας, εκεί που το καμένο αναδασώνεται. Ό,τι άλλο είναι απλά ανάσες ελπίδας για επιβίωση.

Για πες μπέιμπι, σε πόσα λίγο, λήγουν οι άνθρωποι;; Το περίεργο είναι ότι μαζί θα μπορούσατε να φτιάχνατε ένα πολύ, έναν κόσμο όλο συναίσθημα με συνθέσεις με νότες μουσικής που δεν έχεις ξαναγνωρίσει, με παλέτες και υλικά πρωτόγνωρα γεμάτο πάθος από το πράσινο της λίμνης που στα νερά της μόνο όσοι δεν φοβούνται επιπλέουν.

Εσένα θέλει ηλίθιε, χωρίς πριν, χωρίς μετά, αναφορές και χρονοδιάγραμματα, υποσχέσεις και παραλείψεις 💙

Χμμ… Πάλι εδώ;

Και που λες, όλο γύρω γύρω είσαι.. Σα να θέλει η καθημερινότητα να μη σε αποβάλλει..
«Ναι γειά σας, είμαι η Καθημερινότητα και είμαι καλά ( ;;; ) «
Και το έχεις δει και εσύ.. Είμαστε τόσο καλύτεροι άνθρωποι ο ένας χωρίς τον άλλον..
Αυτό που «όλοι» καμώνονται και θέλουν να μας υπενθυμίζουν το τι κάνουμε την κάθε μέρα μας, πώς και με ποιόν την περνάμε, την άσχετη selfie που θα βγει και ΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΑ θα πρέπει να στη στείλουν..
Δεν τους καταλαβαίνω.. ή μάλλον τους καταλαβαίνω, γιατί δεν ξέρει κανένας τους το πώς ήταν να είμαστε μαζί.. Πόσο «κακό» κάναμε ο ένας στον άλλο.. Όχι πάντα με απόλυτη επίγνωση -πράγμα ακόμα χειρότερο γιατί έβγαινε φυσικά- αλλά και πολλές φορές εσκεμμένα, ανούσια, κακότροπα…
Τη «σιχαμάρα» που αναπτύξαμε κανείς τους δεν αντιλαμβάνεται..
Το τεράστιο επικοινωνιακό κενό μας κανείς τους δεν κατανοεί..
Γιατί ακόμα και για όλους αυτούς, αλλά κυρίως για εμάς, είχαμε γίνει μια γλυκόπικρη συνήθεια 😉
«Ντάξει, έχω αράξει.. Πούυυυυ να ψάχνω τώρα;!!»
Και ΓΕΛΑΩ δυνατά!
Γιατί στο πού να ψάχνω τώρα, είχαμε ήδη φύγει προ πολλού! (Thank God!!)
Το αποτέλεσμα τόσο μα τόσο εμφανές! Σα να λαμποκόπησε ο τόπος όταν τελείωσε μια συνήθεια ροής, μια κλήση στανταράκι στο κινητό, ένα μνμ στο πολύ τυπικό καλημεροκαληνύχτα μας…
Καλό θα ήταν λοιπόν να το αντιληφθεί ο κοινός μας κόσμος, ο κόσμος των πολλών ετών -όχι πεταμένων αλλά εξαντλημένων- και να μας αφήσει να αναπνεύσουμε!
Να’ναι όλοι τους καλά και πάντα στην καρδιά μας..
Αλλά η ζωή συνεχίζεται και πάει όμορφα.. Και να είσαι και εσύ καλά αλλά και εγώ καλά.. Και να χαμογελάμε και να είμαστε μια γλυκιά ανάμνηση..
Αυτά.. Μπορεί και να τα ξαναπούμε..
*Ημερολόγιο καπετάνιου #237 *