Πρώτο φθινόπωρο, πρώτη βροχή

Ποια ανάγκη ξεπλένεται στη βροχή; Σε πόσα δάκρυα ξοφλάται η προσμονή; Ασφάλεια, αναλγησία, ξεγυμνωμένες, καταπατημένες σε ξένες αναπνοές. Ποιος μόνος πονά; Ποια μοναχικότητα ματώνει; Μόνο τα χέρια που ταίριαξαν και τύλιξαν τα δάχτυλα παρέα νιώθουν το γδάρσιμο. Μόνο αγκαλιές που κούμπωσαν και από φόβο μη χαθούν σπαράχτηκαν. ‘Εχεις δει σώματα να ποθιούνται, μυαλά να ταιριάζουνΣυνεχίστε να διαβάζετε «Πρώτο φθινόπωρο, πρώτη βροχή».