Kατηγορίες
Thoughts

Μνήμη χρυσοψαρου

Στη χώρα που η μόνη σταθερά είναι ο ευτελισμός της δημοκρατίας και των νεκρών της. Στο κράτος που η ιστορία βεβηλώνεται επαναλαμβανόμενη με φόντο τις μαύρες της σελίδες. Σε ένα δίκαιο που διοικούντες και κυβερνώντες καταβάλλουν κάθε δυνατό μέτρο βαυκαλιζμού καταλύοντας έντεχνα κάθε έννοια ελεύθερης σκέψης, διαβάλλοντας το δικαίωμα.

Εν μια νυκτί, ελαφρά την καρδία με μνήμη χρυσόψαρου, πανηγυρίζουν τη νίκη «έχουν απωλέσει το δασικό τους χαρακτήρα», ούτε νέες μελέτες, ούτε έργα, έτσι δικονομικά.

102 νεκροί, στο φύσηγμα του ανέμου η έκκληση, ο τρόμος, ακούγονται, τα βήματα χαραγμένα στη γη, οι αγκαλιές των νεκρών κατά την τελευταία τους πνοή γίνηκε σκιά. Οχτώ αγγελούδια «φοβάμαι μαμά..».

Πόσο εύκολα ξεχνάς ρε άνθρωπε, πώς το ατομικό συμφέρον ορίζει τη συμπεριφορά μας και το ποιοι είμαστε στο τέλος. Πέρασε και δε δίδαξε.

Στην αντίπερα, αποφασίστηκε η σκύλευση άλλων αδικοχαμένων, αυτή τη φορά της μαρφιν. Μέγιστη ύβρις ο σκοπός στο βωμό επαίσχυντης μικροπολιτικής τακτικής.

Ο κόσμος μένει άναυδος μπρος την ειμαρμένη ή στην διάχυτη ηλιθιότητα;

από Athina

Nothing is as it seems
Στριμμένη,κυνική, κυκλοθυμική, κακομαθημένη, εκνευριστικό και ανάποδο εκ γενετής πλάσμα, με έντονη αίσθηση του σαρκασμού και αυτοσαρκασμού!

1 απάντηση στο “Μνήμη χρυσοψαρου”

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s