Σε αυτή τη μάχη είμαστε όλοι μαζί «νοτ»

Αιδώς αργείοι ορίζουν αυθαίρετα αξίες, που σε καμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα, αλλά έναν μπερδεμένο συντηρητισμό, που με το που πιει δύο ποτηράκια ξεσαλώνει ανεξέλεγκτος.

«Σε αυτή τη μάχη είμαστε όλοι μαζί» η δήλωση και του Μαγιορκίνη συναγωνίζεται επάξια το «μαζί τα φάγαμε», μία ακόμα αηθής τοποθέτηση που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένα ακόμα καμπανάκι στο οφθαλμοφανές «οι λίγοι εις βάρος των πολλών». Μία διαρκής έκκληση ομοψυχίας με τακτική καταστρατήγησης συνταγματικών δικαιωμάτων, σε ένα επιβαλλόμενο περιβάλλον που ιστορικά το έχουμε δει σε άλλα καθεστώτα. Μια συνεχόμενη πρόκληση απέναντι στη μουδιασμένη κοινωνία, απέναντι στους πραγματικά θυσιαζόμενους κατ΄ εντολή μωυσήδων.

Σχεδόν ένα χρόνο η ίδια καραμέλα, σε κάποιους λιώνει καταπραΰνοντας τον λαιμό, ενώ σε κάποιους άλλους κάθεται σε σημείο πνιγμού. Έμπλεξε τα μπούτια της επιστήμη και πολιτική με το μαρκούτσι του μικροφώνου να δημιουργεί τη νέα τάση μαϊντανών με ιδιότητα κύρους βιολογικής καλλιέργειας και πιστοποιημένοι με iso «πάρτα μ@λ@κα».

Η καταστρατήγηση των ατομικών δικαιωμάτων «βιολογικών και κοινωνικών αναγκών» έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια ανοχής στο δόλιο υπόβαθρο της ενότητας για νίκη του κοινού εχθρού και την κατανομή μιας ίσης ευθύνης απέναντι σε όλους, που τρομοκρατικά δημιουργούν στρατιώτες πρώτης δεύτερης γραμμής και αξιωματούχους καλά προστατευμένους στα τείχη των σωτήρων. 

Ποτέ δε θυμάμαι τόσες διαιρέσεις και τόση σιωπή. Ένας διαχεόμενος μιλιταρισμός σε όφελος ατόμων εις βάρος της κοινωνίας.

Αντουανετισμός, μια κακή αναπαραγωγή αριστοκρατίας μεσαιωνικού χαρακτήρα. Άριστη η εκτέλεση ρόλων, η χρήση της εξουσίας και των προνομίων από λίγους και αυτοί που στερούνται τα στοιχειώδη, τα απαραίτητα προς το ζην. Οι στερούμενοι κάθε φύσης δικαιώματος (κοινωνικά, εργασιακά, βιολογικά, περίθαλψης), αντιμετωπίζονται με οργή, ως απεχθής απαίτηση ενάντια στο συλλογικό καλό. 

Κάπου κάπου ανάμεσα στο μούδιασμα, στην προσαρμογή και στα πρέπει ακούς ένα «θα επανέλθουμε», σε δύο μήνες, ένα χρόνο, δύο πέντε δέκα. Και αν δεν, ο νους παραπέμπει πάντα στους αγώνες των νέων, η αέναη ελπίδα της αλλαγής των συγκυριών στον επόμενο. Σε αυτούς τους νέους που κατηγορήσαμε εμμονικά, σε αυτά τα παιδιά που δεν παίζουν πια, παρά μόνο δέχονται μια σωρεία ευθυνών και υποχρεώσεων χωρίς να απορρέει κανένα δικαίωμα.

Ο κοινωνικός αποκλεισμός δεν ήταν ποτέ η απάντηση, ήταν μόνο η ερώτηση. 

Η ατομική ευθύνη είναι συναίσθηση του χρέους απέναντι στο συνάνθρωπο ως εαυτόν και  δίνει την ευκαιρία για ουσιαστική αδελφοσύνη και όχι συσσώρευση οργής. 

Δημοσιεύτηκε από τον Athina

Nothing is as it seems Στριμμένη,κυνική, κυκλοθυμική, κακομαθημένη, εκνευριστικό και ανάποδο εκ γενετής πλάσμα, με έντονη αίσθηση του σαρκασμού και αυτοσαρκασμού!

3 σκέψεις σχετικά με το “Σε αυτή τη μάχη είμαστε όλοι μαζί «νοτ»

  1. Όχι απλά συμμερίζομαι της ανησυχίες και τις σκέψεις σου αλλά συνυπογράφω κάθε της λέξη και φράση. Αυτό που ζούμε ξεπερνά κάθε τελευταία φαντασία πολιτείας που έχουμε ζήσει. Με τον μηχανισμό προπαγάνδας να έχει διαβεί, προ πολλού, τα όρια του φασισμού.
    Την καλησπέρα μου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: