Όλες οι δημοσιεύσεις από planar1a

Χμμ… Πάλι εδώ;

Και που λες, όλο γύρω γύρω είσαι.. Σα να θέλει η καθημερινότητα να μη σε αποβάλλει..
«Ναι γειά σας, είμαι η Καθημερινότητα και είμαι καλά ( ;;; ) «
Και το έχεις δει και εσύ.. Είμαστε τόσο καλύτεροι άνθρωποι ο ένας χωρίς τον άλλον..
Αυτό που «όλοι» καμώνονται και θέλουν να μας υπενθυμίζουν το τι κάνουμε την κάθε μέρα μας, πώς και με ποιόν την περνάμε, την άσχετη selfie που θα βγει και ΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΑ θα πρέπει να στη στείλουν..
Δεν τους καταλαβαίνω.. ή μάλλον τους καταλαβαίνω, γιατί δεν ξέρει κανένας τους το πώς ήταν να είμαστε μαζί.. Πόσο «κακό» κάναμε ο ένας στον άλλο.. Όχι πάντα με απόλυτη επίγνωση -πράγμα ακόμα χειρότερο γιατί έβγαινε φυσικά- αλλά και πολλές φορές εσκεμμένα, ανούσια, κακότροπα…
Τη «σιχαμάρα» που αναπτύξαμε κανείς τους δεν αντιλαμβάνεται..
Το τεράστιο επικοινωνιακό κενό μας κανείς τους δεν κατανοεί..
Γιατί ακόμα και για όλους αυτούς, αλλά κυρίως για εμάς, είχαμε γίνει μια γλυκόπικρη συνήθεια 😉
«Ντάξει, έχω αράξει.. Πούυυυυ να ψάχνω τώρα;!!»
Και ΓΕΛΑΩ δυνατά!
Γιατί στο πού να ψάχνω τώρα, είχαμε ήδη φύγει προ πολλού! (Thank God!!)
Το αποτέλεσμα τόσο μα τόσο εμφανές! Σα να λαμποκόπησε ο τόπος όταν τελείωσε μια συνήθεια ροής, μια κλήση στανταράκι στο κινητό, ένα μνμ στο πολύ τυπικό καλημεροκαληνύχτα μας…
Καλό θα ήταν λοιπόν να το αντιληφθεί ο κοινός μας κόσμος, ο κόσμος των πολλών ετών -όχι πεταμένων αλλά εξαντλημένων- και να μας αφήσει να αναπνεύσουμε!
Να’ναι όλοι τους καλά και πάντα στην καρδιά μας..
Αλλά η ζωή συνεχίζεται και πάει όμορφα.. Και να είσαι και εσύ καλά αλλά και εγώ καλά.. Και να χαμογελάμε και να είμαστε μια γλυκιά ανάμνηση..
Αυτά.. Μπορεί και να τα ξαναπούμε..
*Ημερολόγιο καπετάνιου #237 *

Επ;; Πού είστε τόσο καιρό;

Ακολουθεί «γκριντζιά» μέχρι να παγώσει ο Ήλιος!
Και είναι Κυριακή που λες, και λες «Κάααατσε να δω αυτούς τους λογαριασμούς»….
Τους έχεις στα φακελάκια τους μέρες τώρα.. Από τράπεζες, ΔΕΚΟ, 1000μύρια @@.. Το πρώτο που ανοίγεις ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως είναι της ΔΕΗ…
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ.. Έχεις καταναλώσει στο χώρο εργασίας σου €76 και ΜΑΝΤΕΨΕ λακαμά———> Σύνολο λογαριασμού €312!!!!!!!!!!!
Πόσα τέλη -και ντεν τέλει- μπορεί να έχει ένα βόρειο προάστιο;;
Πόσους παρόχους και ασθενείς ομάδες θα τακτοποιήσω εγώ-εσύ-όλοι μας, λες και είμαστε οι ΥΠΕΡ_πλούσιοι;; -.-
Εκεί είναι λοιπόν που σε πιάνουν οι ΤΑΣΕΙΣ ΦΥΓΗΣ σου γι’άλλη μιά φορά!!
Γιατί και για ποιόν δουλεύεις τελικά; Αξιοκρατία;; Έεεελα τώρα… Είσαι στην Ελλάδα 😉 Η μεγάλη τσέπη έχει πάντα άκρες να βγαίνει με 4532 επιδόματα και μπινιές και η μικρομεσαία τσέπη να φορολογείται στο ΣΥΝ ΑΠΕΙΡΟ με σχεδόν ΜΗΔΕΝ οφέλη..
Τί;; Ξαφνιάζεσαι;; χαχαχαχαχαχαχα Ξ Υ Π Ν Α Λήθαργος allert!!
Σκέφτεσαι πώς γίνεται σε άλλα ευρωπαικά κράτη να υπάρχει μιά ορθή αναλογία ημερομισθίων-φορολογίας-φροντίδας δημόσιας υγείας και τόσα άλλα ΔΕΔΟΜΕΝΑ για τη ζωή άλλων λαών………..
………..και πίνεις μιά γουλιά καφέ
………..και κοιτάς τί έχεις στο στρώμα από κάτω
………..και ψάχνεις για δουλειά στο εξωτερικό
………..και κοιτάς για εισιτήρια ΧΩΡΙΣ επιστροφή
………..και θες να ρίξεις μιά μούντζα σε όλα και να πάρεις μιά βαθιά εισπνοή και να βγάλεις μια ήρεμη εκπνοή.
Εκεί η «ζωή» -που ήθελες πολύ να ξανακατέβεις και ματσαλάς τα αγγουρια της ένα προς ένα- ΓΕΛΑ τρανταχτά και πολύ πολύ ΔΥΝΑΤΑ!
Τα σάπια σου κόκκαλα θα μείνουν εδώ και θα παλεύεις για το τίποτα.
Κάπου κάπου βέβαια θα υπάρχουν 2-3 ψυχές/φίλοι/ερωμένοι-ες που θα σου δείχνουν ότι είναι ψιλοκαλά και εδώ…
Στην ουσία σου όμως θα νιώθεις πιό μόνος/η από ποτέ….
Μέχρι να είναι όλοι γύρω σου και να σου ρίχνουν λουλούδια μέσα σε μιά χωματένια τρύπα.. Κάποιοι θα κλάψουν γιατί σε αγάπησαν αληθινά και νιώθουν στην πέτσα τους την απώλειά σου…. Άλλοι θα είναι μιά τυπική παρουσία για «τα μάτια του κόσμου»….
Εσύ όμως θα’σαι από πάνω… άυλος.. ήρεμος.. άνθρωπος με γαλήνη…
ΚΑΛΗ «ΖΩΗ».-

Αντίστροφη μέτρηση

Αντίστροφη Μέτρηση

3
2
1

Και είναι τώρα που λες, η στιγμή που σου «σκάνε» τα νεύρα….
Και κάνεις τον μαλάκα…..Να ηρεμήσουμε ρε παιδιά….. Δεν αξίζει τον κόπο να χαλάμε τις καρδιές μας….. Σωστά;! 😉
ΟΧΙ!
Καθόλου σωστά κοριτσάκι μου…
Ό,τι μα ό,τι και να ήταν αυτό στο παρελθόν που το «κατάπιες», που δεν είπες τίποτα, ή που είπες «άσ’το να περάσει ΚΑΙ αυτό»… Έπραξες λαθεμένα!
Το <<γιατί>> υποθέτω το ένιωσες στην πέτσα σου όταν το δεδομένο στους άλλους ήταν να μή μιλάς, να είσαι (μπορεί) και αόρατη, πάντα με ένα μειδίασμα εώς χαμόγελο στη φάτσα…..
Μέσα σου όμως να κοχλάζει η οργή…. Έλα τώρα, σκέψου λίγο καλύτερα… ένοιαξε ποτέ κανέναν ή καμμία τους ΤΙ αισθάνεσαι ΕΣΥ;; Σε ρώτησαν ποτέ με κύριο γνώμονα τη ΔΙΚΗ ΣΟΥ γνώμη και άποψη τί απόφαση να πάρουμε εκεί…εδώ…. και παραπέρα;;
-.- Δε νομίζω Τάκη….ΠΑΝΤΑ το «ποτέ δεν είναι αργά» βρίσκει κάπου να «χωθεί»… Δεν είναι αργά….
Βγες στην επιφάνειά σου…. Όχι σαν φελλός, αλλά σαν τον πραγματικό άνθρωπο που έχεις μέσα σου… ΟΚ κάποιοι/ες θα στεναχωρηθούν…αναρωτηθούν…Μπορεί και να νευριάσουν ή και να σε ξεγράψουν….. Χμμμ… Σε νοιάζει;; Γιατί αν πάλι το ΕΣΥ μείνει στην απ’έξω…. Μη μου ζητάς μετά τα ρέστα παγωτό που η ζωή είναι μάυρη και δε μπορώ και θα μείνω μέσα να χαπακώνομαι και να κλαίω τη μοίρα μου γιατί ΚΑΝΕΙΣ δε με καταλαβαίνει……

ΚΑΙ ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ…. Για να μη ζεις και πάλι….
Δε βαρέθηκες να σε κράζω κάθε λίγο και λιγάκι;; ΑΓΑΠΗ το λένε και είσαι γεμάτη από αυτήν…. Αν τίποτα άλλο δε διακρίνεις (γαμώ την τύφλα σου δηλαδή), εεε αυτό θα πρέπει να το έχεις αντιληφθεί!

Φτάνουν τα χαστούκια και το αυτομαστίγωμα! ΣΤΑΣΟΥ στα ΠΟΔΙΑ σου και σήκωσε ανάστημα!

Σε αγαπώ …το ξέρεις ❤

*La vie en rose*

Δυο μάτια με κοιτάν βαθιά

το γέλιο στα χείλια να ζει
εικόνα είναι πιστή
του άνδρα που ανήκω πια
Όταν με παίρνει αγκαλιά
σιγά μου μιλά
ρόδινη ζωή θα δω
Για αγάπη μου μιλά
με λόγια καθημερινά
μου κάνει κάτι αυτό
Μου ‘χει μπει στην καρδιά
ένα κομμάτι χαρά
τον λόγο ξέρω να πω
Είναι δικός μου, κι εγώ αυτού στην ζωή
μου το ‘χει πει, κι ορκιστεί μια ζωή
Και μόλις θα τον δώ
αμέσως θα αισθανθώ
η καρδιά να χτυπά
Τις νύχτες αγάπης μετά
η ευτυχία ακολουθά
τις έγνοιες, τις λύπες σκορπά
πεθαίνω από χαρά
Όταν με παίρνει αγκαλιά
σιγά μου μιλά
ρόδινη ζωή θα δω
Για αγάπη μου μιλά
με λόγια καθημερινά
μου κάνει κάτι αυτό
Μου ‘χει μπει στην καρδιά
ένα κομμάτι χαρά
τον λόγο ξέρω να πω
Είναι δικός μου, κι εγώ αυτού στην ζωή
μου το ‘χει πει, κι ορκιστεί μια ζωή
Και μόλις θα τον δώ
αμέσως θα αισθανθώ
η καρδιά να χτυπά
ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΑΝΟΙΞΗ!!
Ο πεταλουδίτσος την πεταλουδίτσα.
Ο πασχαλίτσος την πασχαλίτσα.
Ο «έτσι»….την δικιά του… 😉
ΕΡΩΤΕΥΘΕΙΤΕ!!
Όλα ανθίζουν και μοσχοβολάνε γύρω μας..
Γιατί όχι και εμείς;

a6320a0be2b0bd57ad48c71570aa33db

https://www.youtube.com/watch?v=G96oT3jPJ7k

ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΟΚΕΤΟ;

%cf%84%ce%bf%ce%ba%ce%b5%cf%84%ce%bf%cf%83

Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά.
Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε,
«Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για τό τι θα ακολουθήσει αργότερα.»
«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»;
Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό, τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα».
Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται».
Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό ‘καλώδιο’ πια».
Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά».
«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει».
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»;
Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει».
Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει».
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από πάνω».

Του Ούγγρου συγγραφέα Útmutató a Léleknek.

Τι δεν θα έτρωγε ποτέ ο Ιπποκράτης;

Πολλές φορές η σύγχρονη επιστήμη έχει σκύψει στον τρόπο διατροφής και ζωής των αρχαίων και έχει μελετήσει αρχαία συγγράμματα, σε μια προσπάθεια να απαντήσει και σε ένα απλό ερώτημα πέρα από τα πολυσύνθετα.

Source: Τι δεν θα έτρωγε ποτέ ο Ιπποκράτης;