Αρχείο κατηγορίας ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Ποιος ξέρει «Μαρία Πολυδούρη»

Καμμιὰν ἀπὸ τὶς πίκρες μου δὲ γνώρισες
τὶς πίκρες μου τὶς ἄσωστες τὶς μαῦρες.
Καὶ στῶν ματιῶν μου μέσ᾿ στὸ φεγγοβόλημα
τὰ δάκριά μου στεγνωμένα τὰ ᾿βρες.

Ἐσὺ μονάχα τὸ γλυκὸ χαμόγελο
καμάρωσες στὰ χείλη μου ἁπλωμένο
κ᾿ ἔχες μέσ᾿ στῶν ματιῶν μου τὸ ξαστέρωμα
τὸν πόθο σου τρελλὰ καθρεφτισμένο.

Μὲ γνώρισες νὰ γέρνω στὴν ἀγάπη σου
σὰν πεταλούδα στὸ ἄλικο λουλούδι
καὶ νὰ σκορπίζω ὅσο ἡ καρδιά μου ἐδύνοταν
μεθυστικὸ τὸ ἐρωτικὸ τραγούδι.

Γνώρισες τῆς χαρᾶς μου τὸ ἄγριο ξέσπασμα
στὸν ἀνοιξιάτικον ἀγρὸ ποὺ εὐώδα
λαχτάρας κύμα ἐγίνονταν ἡ ἀγκάλη μου
τὰ νειάτα σου νὰ σφίγγη καὶ τὰ ρόδα.

Ἐσὺ ποτὲ κρυφὰ δὲν ἀκολούθησες
τὸ βῆμα μου σὰν φεύγω ἀπὸ κοντά σου
κι᾿ ὅμως καὶ μὲ τὴ σκέψη σου μοῦ δόθηκες
καὶ μὲ τὴ φλόγα ἀκόμα τοῦ ἔρωτά σου.

Μὰ ποιὸς τὸ ξέρει ἄν, μία στιγμὴ βρισκόσουνα
κάπου ποὺ νὰ μὲ βλέπεις ὅταν γέρνω
καὶ σκύβω μαζωχτὴ κάτω ἀπὸ τἄγριο
χτύπημα, τὶς στριγγὲς φωνὲς ποὺ σέρνω

ἂν ἄκουες, καὶ στοῦ πόνου τὸ ξεχείλισμα
τὸ δόσιμο στὸ ξέψυχο μεθύσι,
τὰ δάκρια, ὤ, θὰ μ᾿ ἀρνιόσουν ὅλα ἂν τἄβλεπες.
Κι᾿ ὅμως μου λὲς πὼς μ᾿ ἔχεις ἀγαπήσει

Stephen King-30 ρήσεις μέσα από τα βιβλία του

πηγή:rockisdead.gr

CHRISTINE  

“Αν το να είσαι παιδί σημαίνει ότι μαθαίνεις πώς να ζεις, το να είσαι ενήλικος σημαίνει ότι μαθαίνεις πώς να πεθάνεις”

BAG OF BONES

“Το χιούμορ σχεδόν πάντα είναι θυμός με make-up”

THE GREEN MILE

“Ο χρόνος τα παίρνει όλα. Είτε το θέλεις είτε όχι”

HEARTS IN ATLANTIS

“Η καρδιά μπορεί να σπάσει. Ναι, Μπορεί να σπάσει. Μερικές φορές νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα να πεθαίνουμε όταν γίνεται αυτό, αλλά δεν πεθαίνουμε”

IT

“Τα καλύτερα ψέματα τα λέμε στον εαυτό μας”

WOLVES OF THE CALLA

“Το «έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα» δεν ισχύει αλλά αφήνουμε τα παιδιά να το ανακαλύψουν μόνα τους.”

THE SHAWSHANK REDEMPTION

“Δεν είναι κακό να ελπίζεις για το καλύτερο αρκεί να είσαι προετοιμασμένος για το χειρότερο”

THE STAND

«Οι άνθρωποι που προσπαθούν σκληρά να κάνουν το σωστό πάντα μοιάζουν τρελοί»

THE DARK TOWER

“Αυτός που μιλάει χωρίς να ακούει τον άλλον είναι βουβός”

11/22/63

“Όταν όλα τα υπόλοιπα αποτύχουν, παράτα τα όλα και πήγαινε στη βιβλιοθήκη”

DUMA KEY

“Το ταλέντο είναι ένα όμορφο πράγμα, αλλά δεν θα κουβαλήσει κάποιον που τα παρατάει”

THE DRAWING OF THE THREE

“Αυτό που πιστεύουμε ότι είμαστε σε σχέση με αυτό που πραγματικά είμαστε έχουν ελάχιστα κοινά σημεία…”

UNDER THE DOME

«Αν δεν μπορείς να κοντρολάρεις τον θυμό σου, ο θυμός σου θα σε κοντρολάρει»

FULL DARK, NO STARS

“Ποτέ δεν σταματάμε να κυνηγάμε αυτό που θέλουμε, άσχετα από το αν είναι καλό ή κακό για εμάς”

PET SEMATARY

“Δεν υπάρχει κέρδος χωρίς ρίσκο και πιθανότατα δεν υπάρχει ρίσκο χωρίς αγάπη”

THE GIRL WHO LOVED TOM GORDON

“Ο κόσμος είχε δόντια και μπορούσε να σε δαγκώσει με αυτά όποτε ήθελε”

DOLORES CLAIBORNE

“Καμία φορά το να είσαι σκύλα είναι το μόνο πράγμα που μια γυναίκα πρέπει να προσπαθεί να είναι”

STORM OF THE CENTURY

“Ζούμε σε έναν κόσμο που πληρώνεις και παίρνεις. Κάποιες φορές πληρώνεις λίγο. Συνήθως πληρώνεις πολλά. Κάποιες φορές όμως δίνεις όλα όσα έχεις”

CARRIE

“Οι άνθρωποι δεν γίνονται καλύτεροι, γίνονται πιο έξυπνοι. Όταν γίνεσαι πιο έξυπνος δεν σταματάς να βγάζεις τα φτερά από τις μύγες. Απλά βρίσκεις καλύτερους τρόπους για να το δικαιολογήσεις”

THE DEAD ZONE

” Όλοι κάνουμε αυτό που μπορούμε και πρέπει να είναι το καλύτερο δυνατό και όταν δεν είναι το καλύτερο δυνατό πρέπει απλά να κάνει”

LISEY’S STORY

“Θέλεις να είσαι καλός σε αυτούς που αγαπάς, γιατί ξέρεις ότι ο χρόνος που θα έχεις μαζί τους είναι λίγος ανεξάρτητα από το πόσος πραγματικά είναι”

SONG OF SUSANNAH

“Η οργή είναι το πιο άχρηστο συναίσθημα. Καταστροφικό για το μυαλό και πληγώνει την καρδιά”

WIZARD AND GLASS

“Οι ηλίθιοι είναι οι μόνοι άνθρωποι στον κόσμο που μπορούν να υπολογίζουν ότι θα πάρουν ακριβώς αυτό που τους αξίζει στο τέλος”

DREAMCATCHER

“Η ανάμνηση είναι η βάση για κάθε ταξίδι”

THE COLORADO KID

“Καμία φορά τα μάτια που αγαπάνε δεν βλέπουν αυτό που πρέπει να δουν”

THE TOMMYKNOCKERS

“Ποτέ δεν μπορείς να είσαι εντελώς προσεκτικός πάνω σε μια σανίδα του σκέιτ”

ROSE MADDER

“Είναι καλύτερα να είσαι αδίστακτος με το παρελθόν”

THE MIST

“Ξέρεις τι φέρνει το ταλέντο; Την κατάρα της προσδοκίας”

FROM A BUICK 8

“Καμιά φορά μπορείς να χρησιμοποιήσεις μια αλυσίδα για να τραβήξεις τον εαυτό σου από ένα σκοτεινό μέρος, αλλά συνήθως καταλήγεις τυλιγμένος με αυτήν”

THE SHINING

“Τα πιο ανθρώπινα μέρη, δημιουργούν τα πιο απάνθρωπα τέρατα”

Επάγγελμα Πόρνη (Λιλή Ζωγράφου)

 Η Λιλή Ζωγράφου με το γνωστό αντισυμβατικό τρόπο, με πνευματική ελευθερία, εγρήγορση και με εμφανής την έντονη και έντιμη μαχητικότητά της γράφει το «επάγγελμα πόρνη», το 1978 λίγο μετά το πέσιμο της χούντας. Το βιβλίο χωρίζεται σε τρεις ενότητες της «χούντας«, της «μοναξιάς«, της «τρυφερότητας«. Ένα αμιγώς πολιτικό και αντιστασιακό κείμενο μέσα από αυτό  μιλάει για την ελευθεριά του ατόμου ως άτομο και όχι ως μέρος ενός πληθυσμού, μιλάει για την έννοια της ατομικότητας και του ψυχισμού των σκεπτόμενων ανθρώπων.

« Προειδοποίηση: Δεν πουλώ ύφος, στυλ, λογοτεχνία. Δεν γράφω διηγήματα. Καταθέτω γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω. Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους. Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ τον μαζικό μας εξευτελισμό. Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρονών θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου, δε θα στρεφόταν κατά του κατεστημένου και του συστήματός μου, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη. Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα! »

 

Στη χούντα αρνήθηκαν να της ανανεώσουν το διαβατήριο με την αιτιολογία ότι δεν ασκεί τη δημοσιογραφία, τότε η Λιλή Ζωγράφου έγραψε χειρόγραφα επάγγελμα «Πόρνη» αφήνωντας άφωνα τα τσουτσέκια της χούντας. Τραγελαφικό κεφάλαιο με παραστατικό και ρεαλισμό με τον μοναδικό της τρόπο, αποπνέει ελευθερία και μας κρατά μαγνητισμένους.

« Ο Παπαδόπουλος ήταν μια δοκιμή και στον ευρωπαϊκό χώρο, κατά το σύστημα των χιλιάδων πειραμάτων που πραγματοποιούνται σ’ όλες τις περιοχές του πλανήτη. Η συνταγή είναι πια κοινή: Όταν ένας λαός σηκώσει κεφάλι κατά του κυβερνήτη του, εκπρόσωπου του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, βρείτε έναν αλήτη και αναθέστε του να περάσει χειροπέδες σ’ αυτό το λαό. Κι αφήστε τον να εξουθενωθεί.
Επειδή όμως οι καιροί αλλάζουν, τα πράματα πάνε γρηγορότερα, η συνταγή τροποποιήθηκε.
Πάρτε τα κλειδιά από τον αλήτη, δώστε τα στον παλιό κυβερνήτη και στείλτε τον να ξεκλειδώσει τις χειροπέδες. Ο λαός θα του γλείφει τα χέρια, βλέποντάς τον σαν ελευθερωτή του.
Γι’ αυτό και μεις, τα σύγχρονα πειραματόζωα, οφείλουμε να χρησιμοποιούμε πάντα τον όρο π.Χ., που θα σημαίνει τώρα πια “προ Χούντας”, και μ.Χ., “μετά τη Χούντα”. Γιατί το πείραμα πέτυχε και δεν πρέπει να το λησμονούμε ούτε στιγμή.
Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασύνειδα. Κι ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας. »

Έπειτα από απόπειρα αυτοκτονίας κλείστηκε σε ψυχιατρείο όπου εκεί νυχτοφάλακες τη βιάσανε. Πάραυτα δεν αποδυναμώνεται, έρχεται σε σύγκρουση με τους ιθύνοντες του οργανισμού και καταγγέλλει τη σαθρή λειτουργία του νοσηλευτικού οργανισμού. 

« Όταν ο κάθε τυχάρπαστος, ο κάθε τιποτένιος, μπορεί να μάς δέσει πάνω σε μια καρέκλα, σ’ έναν πάγκο ή σ’ ένα κρεβάτι, να μας φτύσει, να μας μαστιγώσει, να μας βιάσει. »

Πρόκειται για αυτοβιογραφικές ιστορίες, που δίνουν το στίγμα της εποχής και σκιαγραφούν τη συγγραφέα, μίας γυναίκας αγωνίστριας ενάντια σε κάθε μορφή βίας, σε κάθε καθεστώς που εξαθλιώνει την ανθρώπινη υπόσταση και σε κάθε αυτεπάγγελτη εξουσία που στερεί τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Εν κατακλείδι μας διδάσκει ότι «Η ΖΩΗ ΝΙΚΑ»

 

ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΟΚΕΤΟ;

%cf%84%ce%bf%ce%ba%ce%b5%cf%84%ce%bf%cf%83

Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά.
Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε,
«Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για τό τι θα ακολουθήσει αργότερα.»
«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»;
Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό, τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα».
Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται».
Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό ‘καλώδιο’ πια».
Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά».
«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει».
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»;
Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει».
Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει».
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από πάνω».

Του Ούγγρου συγγραφέα Útmutató a Léleknek.