Δε θέλω να σε δω να αντέχεις πάλι, θέλω να σε δω να ζεις, να υπάρχεις!

Το δες πάλι, το σώμα σου δε σε ακούει. Το ταλαιπώρησες πολύ, το ζόρισες, το φόρτωσες. Έχω ψυχή έλεγες, ποια ψυχή κορίτσι μου, εσύ ήξερες ότι το σώμα χαίρεται όταν είμαστε καλά, όταν δεν είμαστε πονάει, ζορίζεται, ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ. Γέμισες την ψυχή σου με θλίψη, οργή, πόνο, προδοσία, μοναξιά, τα στοίβαξες, τα στρίμωξες και τα έκλεισες τόσο ασφυχτικά νομίζοντας ότι έτσι θα ξεθυμάνουν, θα εξαφανιστούν, θα σκάσουν!  Έλα μου όμως που αυτά βρέθηκαν να τσακώνονται για το χώρο που δεν είχαν. Στην προσπάθεια τους να βολευτούν και να θρονιάσουν μεγάλωναν και πίεζαν, φώναζαν, κάνανε τόση φασαρία και συ δεν άκουγες;;;; Άκουγες! Επέλεγες να κλείνεις τα αυτιά, θα ηρεμήσουν έλεγες, δεν έχεις χρόνο να σπαταλιέσαι, έχεις υποχρεώσεις, πρέπει να είσαι καλά, χρόνο για αυτά δεν υπάρχει. Και έβαζες και άλλα και άλλα και άλλα και άλλα, πήρες και άλλη κλειδαριά, και έχωνες και έχωνες και έχωνες…

Όλα τα άλλα συναισθήματα αγάπης, στοργής, χαράς, ενθουσιασμού, δεν είχες πού να τα βάλεις και τα μοίραζες απλόχερα. Όλοι λέγανε ότι φώτιζες τον χώρο με το γέλιο σου. Πόσο δοτική μπορούσες να γίνεις και ας ήξερες ότι θα βρεθείς να χρωστάς, εσύ εκεί να δίνεις και να δίνεις και να δίνεις και να δίνεις. Για σένα τι κράτησες; Θα πεις πάλι τα πάντα, την ευτυχία του κόσμου όλου που την έχεις ζωγραφίσει σε πολλά ζευγάρια μάτια. Όχι κορίτσι μου, ήταν είναι και θα είναι η δύναμή σου. Ό,τι ευτυχία έπαιρνες την πολλαπλασίαζες και την έδινες πίσω, ήσουν τόσο περήφανη για τα χαρούμενα πρόσωπά τους, αλλά για σένα δεν κράταγες τίποτα, μόνο μία δύναμη, δανεική και αυτή.

Για σένα είχες μόνο ένα δε χρειάζομαι και ένα μπορώ. Έλα πάλεψέ το τώρα να σε δω, έλα να σε καμαρώσω μία ακόμη φορά, έλα να δω να αντέχεις πάλι;;;;;;;Όχι, δε θέλω να σε δω να αντέξεις πάλι, θέλω να σε δω να ζεις, να υπάρχεις, θέλω να σε δω να ικανοποιήσεις τις δικές σου ανάγκες γιατί πρέπει να έχεις και αν τις έχεις διαγράψει να φτιάξεις καινούριες.

Σήμερα έχασες τον έλεγχο του αμαξιού αλλά πρόλαβες, σήμερα πρόλαβες!!!!! Βλέπεις το σώμα μίλησε, δεν υπακούει πια, χέρι και πόδι σταμάτησαν να αντιδράνε, αυτή τη φορά το κατάλαβες, την επόμενη; Σε προδίδει το σώμα σου, προδίδει κάθε φορά που αδιαφόρησες για σένα και συ τι κάνεις για αυτό; Ξέρεις καιρό τώρα ότι δεν είσαι καλά και πάλι θα περάσει λες. Φυσικά θα περάσει σιγά σιγά σε όλα κινητήρια και αισθητήρια όργανά σου και τότε τι;

Τρέχεις να προλάβεις εξετάσεις και γιατρούς, πάλι δε διεκδικείς, πάλι δε μιλάς, πάλι δε ζητάς. Να ήξερες πόσο σε καταλαβαίνω! Όταν τόλμησες να ζητήσεις αδιαφόρησαν, όταν τόλμησες να πονέσεις προσπέρασαν, όταν τόλμησες να φωνάξεις έκλεισαν τα αυτιά τους. Δε θες κανέναν το ξέρω, θες μόνο να το παλέψεις τόσο όσο να κρατιέσαι για να μπορείς να δώσεις σε αυτούς που έχουν ανάγκη, για τους μόνους που πρέπει, για την ανάσα της ανάσας σου, μέχρι να μπορούν μόνοι. Μόνο κορίτσι μου που πάντα θα σε χρειάζονται…

Ξέρω δε θες να σε λυπηθεί κανείς, η περηφάνια σου δε θα το επέτρεπε, δε θες να χαρεί κανείς, είναι πολλοί αυτοί που ζουν από την τροφή της «κοινωνικής κριτικής» για τη ζωή των άλλων και τη δικιά σου ζωή τη μοχθούν χρόνια τώρα, μοχθούν που μπόρεσες αυτό που κανένας τους ποτέ δεν κατάφερε. Σε μισούν ακόμα που αγαπήθηκες αλλά και αυτό κορίτσι μου δεν μπόρεσες να το διαχειριστείς, δεν είχες μάθει να αγαπιέσαι και το προσπέρασες νωρίς. 

Δεν ξέρω τι να σου πω, δεν ξέρω τι συμβουλές να σου δώσω, ξέρω ότι δε θα μιλήσεις. Πλέον περνάς αθόρυβα από τους ανθρώπους, τους προσπερνάς, Ξέρω ότι πλέον είσαι διατεθειμένη να είσαι μόνο αυτό που εσένα κάνει καλά, ξέρω δε θα μιλήσεις ποτέ ξανά για σένα, δε θα δείξεις τι είσαι συ, πλέον είσαι ΕΣΥ!

Ήξερες ότι τα όνειρα δεν είσαι για σένα,  τα διεκδίκησες όμως και ας ήξερες ότι από παιδί είχαν απαγορευτεί. Ίσως και να έζησες όνειρα, ευτυχίες και πάθη που πολλοί θα ζήλευαν, ίσως και να τα αρνήθηκες για να μην ζηλέψει κανείς. 

Μην αρνηθείς εσένα άλλο κορίτσι μου, ξεκλείδωσε ότι έχεις μέσα στην ψυχούλα σου, άστα να βγουν, μη φοβηθείς, θα σου κάνει καλό να αισθανθείς, σταμάτησες να νιώθεις μάτια μου. Πάλεψε μαζί τους, πάντα σου άρεσε η δράση και επιτέλους άσε χώρο για όλα εκείνα τα ωραία. Άσε να φύγουνε να λάμψεις κορίτσι μου. Στο χρωστάς!

Δημοσιεύτηκε από τον Athina

Nothing is as it seems Στριμμένη,κυνική, κυκλοθυμική, κακομαθημένη, εκνευριστικό και ανάποδο εκ γενετής πλάσμα, με έντονη αίσθηση του σαρκασμού και αυτοσαρκασμού!

12 σκέψεις σχετικά με το “Δε θέλω να σε δω να αντέχεις πάλι, θέλω να σε δω να ζεις, να υπάρχεις!

  1. Κραυγή αλήθειας!
    Ευλογημένη η στιγμή, που λέει κανείς, «φτάνει» και αυτό να μην είναι λόγια αλλά πράξεις!
    Και μη ξεχνάμε, δεν είναι ποτέ πολύ αργά! 😉
    Η καρδιά μου, αγαλλιάζει με παρόμοια κείμενα, γιατί όλα αυτά υπήρξαν γνωστά!
    Ευχαριστώ, Αθήνα! ❤

    Αρέσει σε 2 άτομα

  2. Η σημερινή μου ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε όσες/ους τολμούν και λένε ΟΧΙ, ένα όχι καρδιάς και αλλάζουν βαθιά συνειδητά! ❤
    «Τώρα: όταν συνειδητοποιώ ότι η συνείδηση μου είναι η συνείδηση όλης της ανθρωπότητας και ότι η συνείδηση της ανθρωπότητας είμαι εγώ, οποιαδήποτε αλλαγή κι αν γίνει μέσα μου θα επηρεάσει το σύνολο της ανθρώπινης συνείδησης».
    Κρισναμούρτι.
    ΑΦιλάκια καρδιάς! (Α=Αληθινά) ❤

    Αρέσει σε 2 άτομα

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: